dinsdag 21 januari 2014

Week 11 in Melbourne

9-15 dec

Op vrijdag zijn we terug naar het CS-event geweest in Fitzroy Beer Garden. Het was er nogal druk met als gevolg dat het event niet op de gebruikelijke plaats vond, maar in de tuin (vandaar de naam!).In eerste instantie bleek het bier op te zijn, dus moesten we het stellen met wijn (niet dat het bier zo goed is maar toch beter dan de wijn!).

We ontmoetten er een Duits meisje, Rikki, die de voorbij e maand bij een Australiër logeerde. De Australiër was meegekomen en bleek een niet onknappe man te zijn, die nogal wat wist over de Aboriginal cultuur/samenleving. Hij had het over het overbrengen van hun verhalen. Dat er nogal wat geheimhouding rond hun verhalen hing wisten we al. We hadden er echter niet bij stil gestaan dat de reden daartoe ook geografisch getint is. De verhalen vertellen waar voedsel of waterbronnen zijn gelokaliseerd en daarom zijn deze verhalen ook van militair belang. Omdat ze in zo’n voedselarm gebied leven, zijn alle elementen om er te kunnen overleven van levensbelang. Wanneer een ‘vijandige’ stam een vreemd gebied binnentreed kan het dus op leven en dood aankomen, wanneer ze geen kennis hebben van het gebied. Dat is ook de reden waarom er strikte regels zijn aan het vertellen van deze verhalen. Wie deze verhalen mag vertellen en wie ze mag aanhoren. Sommige verhalen zijn ook enkel bestemd voor vrouwen of mannen. De Aboriginals leven ook al zolang in deze barre omstandigheden, dat ze al zoveel kennis hebben opgedaan om er te kunnen overleven. Zo vertelde David dat er een bes is in de outback die in natuurlijke omstandigheden dodelijk is voor de mens tenzij het eerst werd opgegeten door een emoe (ja uit hun uitwerpselen gehaald) en daarna gekookt.

Hij vertelde ook dat Aboriginals in vijf bloedlijnen konden worden onderverdeeld en dat de stammen jongeren (jongens en meisjes) van dezelfde bloedlijn verboden om ook maar één woord met elkaar de delen om zo ‘vermenging’ te voorkomen.

Een andere interessant opmerking die hij maakte ging over de afscheiding van de Polynesische eilanden (oa. Nieuw Guinea) zo’n 4000 jaar geleden. Hij stelde dat er in de verhalen van de Aboriginals er toch ergens een getuigenis van moet zijn, omdat ze daar al woonden toen het gebeurde. Zo’n ingrijpende gebeurtenis moet toch een enorme indruk op hen hebben nagelaten.

Toen we hem vertelden dat we op ons eentje naar Uluru/ Ayers’ Rock willen afreizen, had hij toch enkele bedenkingen. Hij zei dat zolang we op snelwegen blijven er geen enkel probleem is omdat er daar controle/passage is. Maar hij zei dat eenmaal je de snelweg verlaat, het gevaarlijker kan zijn, niet vanwege de staat van de wegen, maar vanwege de enorm hoge temperaturen. Veel mensen en hun auto’s daar niet op voorzien zijn. Vooral het risico op dehydratatie is hoog. Je moet ook voorzien zijn op noodgevallen, zoals een panne en genoeg voorraad meenemen. Hij had ons een beetje schrik aangejaagd. (Maar na een gesprekje met Jenny, de travelshop agent, waren we weer wat geruster en zei ze dat zolang je goed voorbereid bent, er niet veel kan gebeuren).

Diezelfde avond zijn we nog een oude bekende tegen gekomen, de Amerikaanse dokter die we enkele weken geleden zijn tegengekomen (Bryan). Hij bleek nogal aangeschoten en het verbeterde niet naarmate de avond vorderde. We kwamen te weten dat hij voor een vrouw naar Australië verhuist is (Quote: “I chased a skirt”). Hij vertelde dat hij slechts drie dagen in de week werkt, wel telkens tien uur. Het valt ons op dat Australiërs nogal van hun leven willen genieten en vanaf het financieel mogelijk is ze minder gaan werken). Om officieel herkent te worden als dokter moet hij binnenkort drie staatsexamens afleggen die elk 2000 dollar kosten. Maar daar zag hij nogal tegen op omdat het al heel lang geleden was sinds hij nog eens een boek in handen had gehad!

Op de tram naar huis kwamen we een heks tegen, het is te zeggen, een Ierse/Australische dame die net een kerstfeestje met het thema vrijdag de dertiende achter de rug had. Maar haar pruik, kledij en make up waren nogal overtuigend!! Ze dacht dat we Duitsers waren (again) en vroeg naar onze plannen. Ze vertelde ons dat we het best een Toyota moeten aanschaffen omdat die hier gemaakt worden en het dus vlotter gaat om vervangstukken te vinden wanneer de auto in panne valt. We vertelden haar dat we moeilijk aan een degelijke job geraakten, en daarop zei ze dat we bij het solliciteren moeten aanbieden om een eerste shift gratis te werken. Ze doelde daarbij vooral op het werken in bars en zo (wat we tot nu toe nog niet hebben uitgeprobeerd).

Ze was nogal verbaasd over onze leeftijd, want ze schatte ons jonger in dan haar 22-jarige dochter. Haar dochter vertrok binnenkort voor een paar maanden naar Japan en ze leek het niet erg te vinden, of ze liet dat toch niet uitschijnen.

Eenmaal uit de tram hadden we gelijk nog een klein hongertje en besloten we een pak frieten te halen bij Coneheads. De frieten waren nogal zoutig, maar het heeft ons toch gesmaakt. Daarna zijn we flink in ons bedje gekropen.

 Marieke

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen