dinsdag 21 januari 2014

Week 9 in Melbourne

25 nov- 1 dec

Maandag 25 nov: The third day and last day of THE NEW JOB
Satha stond er weer alleen voor aan het begin van de shift en besloot dat het wel een goed idee zou zijn om een nieuw meisje bij ons in te delen. Een Française die niet op haar mondje gevallen was. We begonnen vol goede moed. We kregen echter naast een tweetal kleine kamers (die ons beloofd waren) ook grote kamers en appartementen in het andere gebouw.

We hadden een grote kamer gedaan, toen we tot de vaststelling kwamen dat we geen stofzuiger hadden. Aangezien we nog een aantal andere kamers in het andere gebouw moesten checken, gingen we daarheen en vertelden Michelle dat we zonder stofzuiger zaten waarop ze hem direct belde en de telefoon aan mij gaf zodat ik het aan Shaun kon vertellen. Tien minuten later komt de Shaun en vraagt hij me waarom ik hem niet gebeld heb en hem verteld heb dat we zonder stofzuiger zaten. Ik zei ik heb u gebeld! Maar geen reactie! Opmerkelijk is dat er verwacht wordt dat je Shaun of Satha belt als er zich een probleem voordoet, maar dat doe je dan met je eigen gsm. Met andere woorden je betaald zelf voor alle interne communicatie! Dat ziet ge van hier ahja!

Na een inspectie van de kamer die we hadden gepoetst bleek dat we hier en daar nog wat over het hoofd hadden gezien. De reactie van de “vrouw met de vreemde armen” was dan ook om ons eindelijk een deftige opleiding ter geven en ons te vertellen juist wat te poetsen en hoe. Na nog wat verder te werken komt de Shaun op ons afgestormd met de boodschap dat we niet betaald gaan worden voor de kamer die we net hadden gedaan. De kamer in kwestie was bezet door gasten en dus hadden we snel alles opgeruimd. We hadden echter een “garlic peal” over het hoofd gezien.

Shaun kon ons dat uiteraard niet zomaar meedelen! Hij bevool ons met hem mee te komen naar het andere gebouw. Daar toegekomen opende hij de deur en bleek dat de gasten terug in hun kamer waren. De Française kon met moeite een lach onderdrukken, Marieke en ik deelden een veelbetekenende blik. Op de gang vertelde hij ons dan wat nu eigenlijk het probleem was: een velletje van een lookteentje!

Onze laatste kamer werd geïnspecteerd door Shaun en Satha. Dat Satha een ei is, is wel al duidelijk. Hij daalde echter onder het vriespunt in onze achting toen hij een zogenaamde vlek zag in een pas gepoetst toilet en Marieke bij zich riep om een pluisje van het tapijt te halen! Er kwam een klusjesman binnen toen we het bed aan het maken waren in de aanpalende kamer en die vertelde ons dat het poetsteam steeds uit nieuw volk bestond. Hij was serieus aan het roddelen en werd bijna betrapt door de “vrouw met de vreemde armen”.

De Française was furieus over de behandeling die we kregen en ook wij waren er niet over te spreken. Na de shift spraken we met de hoofdmanager, en ze ging ons ‘s anderendaags nog eens een opleiding geven om efficiënt te werk te gaan. We zeiden ok, maar besloten om niet meer terug te gaan nadat we onze job in het hostel terug hadden gekregen. We waren na wat rekenwerk tot de vaststelling gekomen dat we vijf uur hadden gewerkt en dat we slechts voor twee uur zouden worden betaald. We bespraken dit met Hannah, de manager van het hostel waar we verblijven. Ze zei dat dit echt niet door de beugel kon en vroeg ons dan ook prompt of we onze job niet terug wilden in het hostel.

Dinsdag probeerde Shaun ons te bereiken, maar wij begonnen dan net onze shift in het hostel :D

Zaterdag was een rustige dag, maar de nachtrust werd verstoor door Rhiannon (kamergenote) die in het midden van de nacht dronken binnen kwam gestormd. Ze vond het ook nodig om bewust een andere kamergenoot van ons te wekken! Bij het opstaan s ’anderendaags voelde ik me niet echt 100% en dus besloten we om er een rustige dag van te maken en om vroeg te gaan slapen.

Ook zaterdagnacht niet echt goed kunnen maffen aangezien onze kamergenoten besloten om veel kabaal te maken. Ten eerste was er Alex, zo zat als een ei, die samen met een vriend de kamer kwam binnen gestormd op zoek naar zijn sleutel. Zijn wederhelft, Rhiannon, vond het nodig om midden in de nacht verslag uit te brengen van de avond aan Andrea, een andere kamergenote. En dan is er nog Tizian die opnieuw tot een gat in de nacht heeft liggen hoesten, nuja ja hoesten kan je niet echt meer noemen. Het valt beter te omschrijven als het ophoesten van een halve long. (Donderdag woonden we een comedy-avond bij waarbij Tizian uiteraard op de eerste rij zat. Hij vond alles vrij hilarisch en lag dan ook veel plat van het lachen, waarop vaak een hoestsalvo volgde. Een van de komieken testte een aantal nieuwe grappen uit die avond en zei dat hij kon meten aan Tizians reactie of hij ze al dan niet zou verder gebruiken. “Its funny if he coughs a kidney up!” :D).

Het gevolg van deze slapeloze nachten is dat ik nu compleet ziek ben. Ongelooflijk veel keelpijn, stem in geen velden of wegen te bespeuren en hoofdpijn. Aangezien we ons wat verveelden wou ik graag gaan zwemmen. We hadden al van een aantal mensen gehoord dat het een bijzonder fijn zwembad was. Zoals gewoonlijk was Marieke niet echt te vinden voor het idee (het was niet de eerste keer dat ik het voorstelde), maar ze gaf uiteindelijk dat toch toe. Eenmaal daar bleek het zwembad gevuld met zout water. Na even hieraan te moeten wennen, hebben we een aantal baantjes getrokken en genoten van een bubbelbadje. Daarna hebben we een bijzonder lange douche genomen! Eindelijk propere douches met warm water! Iets dat in het hostel helaas ontbreekt.


Verena

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen